روز جهانی کارگر است, ولی کارگر نان ندارد!

بابا نان ندارد. مادر نان ندارد.بابا و مادر بس که کار کردند و نان نیامد دیگر جان ندارند.

دست های بابا خالیست. دست های مادر خالیست.

بابا رویش نمی شود به خانه بیاید.

مادر قابلمه پر از آب روی اجاق گذاشته است. چون مادر حتی اگر نان ندارد ولی آبرو دارد.

مادر تا کی باید چوب ندانم کاری های شکم گنده ها را بخورد؟ مادر تا کی باید دستش به بالادستی خودش و بابا باشد؟

کودک با کتاب و دفتر کهنه, هی درس می خواند تا دل بابا و مادر شاد شود.

ولی اینها نان نمی شود.

کودک هم نان ندارد. مادر نا ندارد, بابا رو ندارد,کودک سنگ برمی دارد تا به چشم غول بی کاری و شکم گنده ها بزند.

دفتر نقاشیش را پر از نان و گل برای مادر و بابا می کند و با مشت گره کرده از خانه بیرون می رود تا سنگ جمع کند...

افتخار می کنم که پسرم زاده ی "روز جهانی کارگر" است.